Review – Fooddocu – “What the health”, “That Sugar Film” en “Cowspiracy”

                                             

In dit artikel wil ik drie fooddocu’s bespreken en vergelijken: “What the Health”, “That Sugar Film” en “Cowspiracy”. Chris en ik bekeken ze in deze volgorde maar hieronder begin in met “Cowspiracy”. Ik bespreek niet alleen de inhoud van elke afzonderlijke documentaire maar vergelijk ze ook: waar zitten de verschillen en waar de overeenkomsten. Daarnaast geef ik jullie kort mijn eigen mening over bepaalde aspecten van de documentaires.

In 2014 brachten Kip Andersen en Keegan Kuhn de docu “Cowspiracy” uit. Deze documentaire vormt een aanklacht tegen de zwaar vervuilende vleesindustrie en tegen milieuorganisaties die dit oogluikend toelaten. De docu krijgt op IMDb een score van 8,4/10.

De insteek van deze documentaire is dezelfde als die van “What the Health”, van dezelfde makers, uit 2017. Je ziet Kip Andersen in beeld. Hij verwondert zich en stelt vragen om tot meer duidelijkheid te komen. In “Cowspiracy” legt hij zich toe op het feit dat de industriële vleesproductie een enorme invloed heeft op het klimaat en dat niemand daar schijnt van wakker te liggen. Met “niemand” doelt hij vooral op organisaties zoals Greenpeace. Hij stoot vaak op gesloten deuren: zijn vragen worden niet beantwoord, interviews worden geweigerd,…

“Cowspiracy” laat zien hoe vervuilend de industriële veeteelt is. Niet alleen stoten dieren methaan bij hun verteringsproces, ze hebben ook enorm veel voedsel nodig en om dat voedsel te kunnen telen, worden wouden gekapt en gronden ontgind. Daarnaast vergt de productie van vlees een heel intensief watergebruik. Milieuorganisaties beklemtonen dat wij als consumenten ons waterverbruik moeten beperken door bv. korte douches te nemen, de kraan dicht te draaien bij het tanden poetsen, … terwijl de grootste verbruiker van water de industriële veeteelt is. Daarover piepen ze niet op hun websites. Dat is wat Kip laat zien.

Echter, op het einde van de docu wordt nogal prekerig gedaan over veganisme. Dit vind je ook terug in “What the Health”. Kip Andersen en Keegan Kuhn pretenderen dat de vegan manier van eten de enige juiste is, dat iedereen dat zou moeten doen want dat enkel op die manier de planeet kan worden gered. Het zou je daarnaast ook supergezond maken.

“What the Health” is de meest recente van de drie documentaires en van dezelfde makers als “Cowspiracy”. Deze fooddocu werd uitgebracht in 2017 krijgt op IMDb een score van 8,6/10.

In deze Amerikaanse docu bekritiseren Kip Andersen en Keegan Kuhn de consumptie van bewerkt vlees. De WHO, de Wereldgezondheidsorganisatie, plaatste nog niet zo lang geleden rood vlees op gelijke voet met tabak, asbest en plutonium in de lijst met kankerverwekkende stoffen. 50g bewerkt vlees per dag zou het risico op darmkanker met 18% verhogen. Deze informatie blijkt echter niet nieuw te zijn maar is al zeker 50 jaar oud. Waarom werd hierover dan nog niet eerder bericht?

In “What the Health” stelt Kip Andersen deze en andere directe vragen aan Amerikaanse gezondheidsorganisaties zoals de American Cancer Society of de American Diabetes Association. Hij wordt ofwel afgewimpeld aan de telefoon, ofwel wordt hem botweg een interview geweigerd. Het is duidelijk dat over dit onderwerp geen dialoog kan worden aangegaan.

Wat duidelijk blijkt uit de documentaire, is dat de Amerikaanse gezondheidsorganisaties gesponsord worden door bedrijven uit de vlees- en fast foodsector. Veel verdere uitleg hoeft daar niet bij, denk ik.

Kip stelt ook dat niet suiker maar vet verantwoordelijk is voor diabetes type 2. Hiervoor gaat hij ten rade bij academici en dokters die dit bewezen zien in verschillende studies.

“What the Health” is interessant en roept ons op om kritisch te zijn wat betreft onze voedings- en vleesconsumptie. Echter, Kip wijst ook hier weer heel erg met het vingertje naar mensen die vlees eten. Hij profileert zich als levend voorbeeld van een supergezond mens omdat hij veganistisch eet. Hij predikt dit eetpatroon en wil vooral op het einde van de documentaire iedereen aanzetten tot veganisme, niet alleen om de planeet te redden maar dus ook om de gezondste versie van jezelf te worden.

Dat vind ik verkeerd. Het is goed om kritisch te zijn maar Kip gebruikt enkel argumenten en studies die in zijn kraam passen terwijl er ook studies zijn die bv. het mediterraans dieet als supergezond beschouwen. Daarover spreekt hij niet. In feite laat Kip de kijkers niet de vrije keuze: het is óf veganistisch eten óf “slecht” eten. Ik vind dat hij de vraag open zou moeten laten zodat de kritische consument zelf zijn conclusies kan trekken.

“That Sugar Film” is een docu uit 2014 die een score van 7,4/10 krijgt van IMDb. De docu heeft een hoog entertainmentgehalte.

De Australische acteur Damon Gameau onderwerpt zichzelf aan een experiment: hij besluit om 2 maanden lang elke dag 40 theelepels suiker, ofwel dus 160g, in zijn voeding op te nemen en te zien wat er met zijn lichaam gebeurt. Hij neemt deze hoeveelheid suiker op uit zogezegde “gezonde voedingsmiddelen” die toch veel verborgen suiker bevatten. Denk aan: magere fruityoghurt, drinkyoghurt, “gezonde” drankjes, ontbijtgranen, ketchup,…

Damons normale eetpatroon bestaat voornamelijk uit goede vetten, veel groenten en fruit, noten en zaden, en kaas, vlees en vis. Hij beschouwt dit als een dieet dat hem vitaal en gezond houdt. De tegenstelling met het “ideale” eetpatroon uit “Cowspiracy” en “What the Health” valt direct op: Damon eet WEL vlees, vis en zuivel en stelt dat dit deel uitmaakt van zijn gezonde eetpatroon terwijl Kip Andersen voluit gaat voor een veganistisch dieet.

Bij het begin van de documentaire ondergaat Damon een volledige medische check-up. In de loop van de twee maanden van het experiment gebeurt dit geregeld nog en worden de resultaten vergeleken.

Belangrijke vaststellingen zijn:

  1. Damon zegt dat hij voortdurend moe is en veel minder vitaal. Dit wordt, naar mijn mening, overdreven in beeld gebracht. Damon valt in slaap in de auto, zit met zware oogleden te suffen in de zetel,… Hoe moe iemand is, valt niet objectief waar te nemen of te meten. Dit moet dus met een serieuze korrel zout worden genomen.
  2. Na elke suikerinname is Damon 45 minuten hyperactief en daarna stort hij in omdat hij wacht op zijn volgende “suikershot”. Studies tonen wel aan dat er pieken en dalen zijn in het bloedsuikergehalte van personen die veel suiker eten maar ook deze verschillen in energielevel worden overdreven in beeld gebracht.
  3. Damon komt tijdens de twee maanden van het experiment veel aan in gewicht en het extra gewicht situeert zich vooral op zijn buik. Dit zorgt voor extra vet rond de organen en kan gevaarlijk zijn.
  4. Een opvallende vaststelling is dat Damon tijdens het suikerexperiment evenveel calorieën per dag opneemt als wanneer hij gewoon eet. De ene calorie is dus de andere niet, een calorie is niet zomaar een calorie. Het maakt minder uit hoeveel calorieën je eet dan wel waaruit je de calorieën haalt.

Ondanks het hoge sensatiegehalte van deze fooddocumentaire, waardoor je hem kritisch moet bekijken, wil ik toch eindigen met een positieve noot: “That Sugar Film” toont dat frisdrank slecht is voor de tanden, dat suiker zorgt voor pieken en dalen in de bloedsuikerspiegel en voor een verminderde concentratie en een lager prestatievermogen, dat je lichaam verandert door een te hoge suikerconsumptie, dat suiker vaak verborgen zit in zogenaamde “gezonde” voedingsmiddelen,… MAAR de documentaire predikt niet dat je suiker uit je dieet moet bannen. Er is op een bepaald moment een dokter die zegt dat hij elke dag zijn stukje chocolade eet en dat daar niets mis mee is. Er wordt geen voedingsstijl gepredikt, er is eerder een pleidooi voor balans en voor gebruik van het gezond verstand.                                                                 

Hierin verschilt “That Sugar Film” dus van “Cowspiracy” en “What the Health”. Dit is dan ook de reden waarom ik meer fan ben van “That Sugar Film” dan van “Cowspiracy” en “What the Health”: beslis voor jezelf, gebruik wat bij jou past en wat JIJ belangrijk vindt. “Té is nooit goed,” zegt de bomma 😉

 

Melanie
Ik ben Melanie Huyghe, een dynamische 32-jarige leerkracht Frans. Naast mijn passie voor talen ben ik ook veel bezig met creatief en gezond koken, yoga, hardlopen, dansen, lezen en de wereld ontdekken. Op mijn blog wil ik mijn creatieve ei kwijt en mijn altijd overactieve hersenen rust geven door neer te schrijven wat ik denk.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.